درمان شناختی رفتاری، همانطور که از نامش پیداست یک نوع درمان روانشناختی است که به تغییر شناخت های ناکارآمد و سپس تغییر رفتار می پردازد. بسیاری از اوقات، افراد به دلیل شناخت های ناکارآمد مانند الگوی فکری مخرب، بزرگ نمایی اتفاقات کوچک، اسناد اشتباه و… دچار اختلالاتی مانند افسردگی می شوند. بنابراین در درمان CBT وظیفه درمانگر این است که شناخت مراجع را تغییر دهد و سپس به سراغ تغییر رفتار برود.

درمان CBT چیست؟

درمان شناختی رفتاری شامل طیف وسیعی از تکنیک ها و رویکردهایی است که به افکار، احساسات و رفتارها می پردازد. این تکنیک ها می توانند از روان درمانی های ساختاریافته تا مواد خودیاری متغیر باشند. انواع خاصی از رویکردهای درمانی وجود دارد که شامل CBT می شود، از جمله:

شناخت درمانی بر شناسایی و تغییر الگوهای تفکر نادرست یا تحریف شده، پاسخ های عاطفی و رفتار متمرکز است.

رفتار درمانی دیالکتیکی (DBT) به افکار و رفتارها می پردازد و در عین حال استراتژی هایی مانند تنظیم هیجانی و ذهن آگاهی را در بر می گیرد.

درمان چند وجهی نشان می‌دهد که مسائل روان‌شناختی باید با پرداختن به هفت روش متفاوت اما به هم مرتبط درمان شوند: رفتار، عاطفه، احساس، تصویرسازی، شناخت، عوامل بین‌فردی، و ملاحظات دارویی/بیولوژیکی.

رفتار درمانی عاطفی منطقی (REBT) شامل شناسایی باورهای غیرمنطقی، به چالش کشیدن فعالانه این باورها و در نهایت یادگیری شناخت و تغییر این الگوهای فکری است. در حالی که هر نوع درمان شناختی رفتاری رویکرد متفاوتی دارد، همه برای رسیدگی به الگوهای فکری زمینه‌ای که به پریشانی روانی کمک می‌کنند، کار می‌کنند.