سیستم عصبی پیکری چیست؟ آشنایی با ساختار و عملکرد سیستم عصبی ارادی بدن

سیستم عصبی بدن انسان، شبکه‌ای پیچیده و حیاتی است که تمام فعالیت‌های ما را کنترل می‌کند. این سیستم به بخش‌ های مختلفی تقسیم می‌شود که هر کدام وظایف خاص خود را دارند. یکی از این بخش‌های مهم، «سیستم عصبی پیکری» نام دارد. اما این سیستم دقیقاً چیست و چه نقشی در بدن ما ایفا می‌کند؟ در این مقاله از مدیکال پاور شیر، به معرفی این بخش مهماز بدن می پردازیم.

سیستم عصبی پیکری چیست؟

سیستم عصبی پیکری (Somatic Nervous System) بخشی از سیستم عصبی محیطی (Peripheral Nervous System – PNS) است. این سیستم عمدتاً مسئول دریافت اطلاعات حسی از اندام‌های حسی (مانند پوست، چشم، گوش) و انتقال آن‌ها به سیستم عصبی مرکزی (مغز و نخاع) است. همچنین، این سیستم کنترل حرکات ارادی عضلات اسکلتی را بر عهده دارد.

عملکردها و اجزا

سیستم عصبی پیکری دو عملکرد اصلی دارد:

• حسگرایی: این بخش شامل نورون‌های حسی (آوران یا آفرنت) است که اطلاعات مربوط به حس‌هایی مانند لمس، درد، دما، فشار، بینایی، شنوایی و چشایی را از گیرنده‌های حسی در سراسر بدن جمع‌آوری کرده و به سمت سیستم عصبی مرکزی ارسال می‌کنند.
• حرکتی: این بخش شامل نورون‌های حرکتی (وابران یا افرنت) است که پیام‌های حرکتی را از سیستم عصبی مرکزی به عضلات اسکلتی منتقل می‌کنند. این پیام‌ها باعث انقباض عضلات و انجام حرکات ارادی می‌شوند. به عنوان مثال، برداشتن یک لیوان آب یا راه رفتن، تحت کنترل این بخش از سیستم عصبی است.

به عبارت ساده‌تر، سیستم عصبی پیکری به ما کمک می‌کند تا محیط اطرافمان را درک کنیم و به صورت ارادی به آن پاسخ دهیم. این سیستم نقش حیاتی در تعامل ما با دنیای خارج و انجام فعالیت‌های روزمره دارد.

محل قرارگیری سیستم عصبی پیکری

سیستم عصبی پیکری بخش جدایی‌ناپذیری از کل سیستم عصبی بدن شماست. این سیستم شامل رشته‌های عصبی است که از مغز و نخاع (که هسته مرکزی سیستم عصبی را تشکیل می‌دهند) خارج شده و به تمام نقاط بدن، به خصوص به عضلات اسکلتی (عضلاتی که تحت کنترل ارادی ما هستند) و همچنین به گیرنده‌های حسی موجود در پوست، مفاصل و عضلات می‌رسند. بنابراین، می‌توان گفت که سیستم عصبی پیکری مانند پلی ارتباطی عمل می‌کند که اطلاعات را بین سیستم عصبی مرکزی و محیط بدن مبادله می‌نماید.

عملکرد سیستم عصبی پیکری در بدن

وظیفه اصلی سیستم عصبی پیکری، برقراری ارتباط بین محیط بیرونی و سیستم عصبی مرکزی، و همچنین کنترل حرکات ارادی بدن است. این سیستم دو مسیر اصلی دارد: یکی مسیرهای حسی که اطلاعاتی مانند لمس، درد، دما و موقعیت اندام‌ها را از گیرنده‌های حسی در پوست، عضلات و مفاصل دریافت کرده و به مغز و نخاع می‌فرستند تا ما از محیط اطراف و وضعیت بدنمان آگاه شویم. دیگری مسیرهای حرکتی که فرمان‌های حرکتی را از مغز و نخاع به عضلات اسکلتی منتقل می‌کنند و به ما امکان می‌دهند تا به صورت ارادی حرکت کنیم، راه برویم، اشیاء را برداریم یا هر فعالیت دیگری که نیازمند کنترل عضلات است را انجام دهیم.

اجزا و نورون‌ های سیستم عصبی پیکری

سیستم عصبی پیکری عمدتاً از دو نوع نورون (سلول عصبی) تشکیل شده است که هر کدام وظیفه مشخصی دارند. دسته اول، نورون‌های حسی یا آوران هستند. این نورون‌ها اطلاعات مربوط به حس‌هایی مانند لمس، درد، دما، فشار و همچنین وضعیت قرارگیری بدن و اندام‌ها را از گیرنده‌های حسی در پوست، عضلات، مفاصل و اندام‌های داخلی جمع‌آوری کرده و به سمت سیستم عصبی مرکزی (مغز و نخاع) ارسال می‌کنند تا در آنجا پردازش شوند.

دسته دوم، نورون‌های حرکتی یا وابران هستند. این نورون‌ها پیام‌ها و فرمان‌های حرکتی را از سیستم عصبی مرکزی دریافت کرده و به سمت عضلات اسکلتی هدایت می‌کنند تا انقباض عضلات و در نتیجه حرکت ارادی بدن امکان‌پذیر شود. در واقع، این نورون‌ها مانند سیم‌های ارتباطی عمل می‌کنند که مغز و نخاع را به حواس و عضلات ما متصل نگه می‌دارند.

قوس‌های رفلکسی و حرکات غیرارادی

اگرچه سیستم عصبی پیکری عمدتاً با حرکات ارادی در ارتباط است، اما در برخی از پاسخ‌های غیرارادی و بسیار سریع بدن نیز نقش دارد. این پاسخ‌ها که به آن‌ها «رفلکس» گفته می‌شود، از طریق مدارهایی به نام «قوس‌های رفلکسی» انجام می‌شوند. در یک قوس رفلکسی ساده، اطلاعات حسی به سرعت از گیرنده‌ها به نخاع منتقل شده و در همان سطح نخاع، بدون نیاز به پردازش در مغز، مستقیماً به نورون‌های حرکتی دستور داده می‌شود تا عضله مربوطه واکنش نشان دهد.

این سازوکار به بدن اجازه می‌دهد در موقعیت‌های خطرناک، مانند تماس دست با یک شیء داغ، به سرعت و بدون تأخیر فکر کردن، عکس‌العمل نشان دهد و از آسیب جلوگیری کند. بنابراین، سیستم عصبی پیکری علاوه بر کنترل حرکات آگاهانه، در این واکنش‌های حفاظتی و غیرارادی نیز حیاتی است.

یک قوس رفلکسی معمولاً شامل اجزای زیر است:

• گیرنده (Receptor): سلول یا پایانه عصبی که محرک را دریافت می‌کند (مثلاً گیرنده‌های درد در پوست).
• نورون حسی (Sensory Neuron): اطلاعات حسی را از گیرنده به سیستم عصبی مرکزی (معمولاً نخاع) منتقل می‌کند.
• مرکز پردازش (Integration Center): در نخاع قرار دارد. می‌تواند یک سیناپس مستقیم بین نورون حسی و حرکتی (در رفلکس‌های ساده) یا شامل یک یا چند نورون واسطه (اینترنورون) باشد.
• نورون حرکتی (Motor Neuron): دستور پاسخ را از مرکز پردازش در نخاع به عضو پاسخ‌دهنده منتقل می‌کند.
• عضو پاسخ‌دهنده (Effector): عضله یا غده‌ای که به دستور نورون حرکتی عمل می‌کند (مثلاً عضله‌ای که دست را از شیء داغ دور می‌کند).

این مسیر کوتاه و سریع امکان واکنش‌های فوری را فراهم می‌کند که برای بقا در برابر خطرات محیطی بسیار مهم هستند.

مقایسه سیستم عصبی پیکری و خودمختار

برای درک بهتر سیستم عصبی پیکری، لازم است آن را با بخش دیگر سیستم عصبی محیطی، یعنی «سیستم عصبی خودمختار» مقایسه کنیم. تفاوت اصلی این دو در نوع کنترل و عملکردهایی است که بر عهده دارند. سیستم عصبی پیکری مسئول ارتباط با دنیای بیرون و کنترل حرکات ارادی بدن است، به این معنی که ما آگاهانه تصمیم به حرکت می‌دهیم و این سیستم این فرمان را اجرا می‌کند.

در مقابل، سیستم عصبی خودمختار عملکردهای درونی و غیرارادی بدن را تنظیم می‌کند؛ فعالیت‌هایی مانند ضربان قلب، تنفس، هضم غذا، فشار خون و عملکرد غدد که ما هیچ کنترل آگاهانه‌ای بر آن‌ها نداریم. به عبارت ساده، سیستم پیکری به شما کمک می‌کند تا بدوید یا شیء را بردارید، در حالی که سیستم خودمختار مطمئن می‌شود قلب شما بتپد و غذایتان هضم شود، بدون اینکه نیاز باشد شما به آن‌ها فکر کنید.

بیماری‌ های مربوط به سیستم عصبی پیکری

سیستم عصبی پیکری نیز مانند سایر بخش‌های بدن می‌تواند تحت تأثیر بیماری‌ها، آسیب‌ها یا اختلالات مختلف قرار گیرد. زمانی که این سیستم دچار مشکل می‌شود، معمولاً در توانایی فرد برای احساس کردن محیط اطراف (حواس) یا کنترل حرکات ارادی خود اختلال ایجاد می‌شود.

برخی از بیماری‌های شایع مرتبط با سیستم عصبی پیکری عبارتند از:

• نوروپاتی محیطی: این بیماری به آسیب دیدن اعصاب محیطی اشاره دارد و می‌تواند ناشی از دیابت، عفونت‌ها، یا کمبودهای ویتامینی باشد. علائم آن معمولاً شامل بی‌حسی، گزگز، یا ضعف عضلانی است.
• فشردگی اعصاب: نمونه‌هایی مانند سندروم تونل کارپال یا سیاتیک در این دسته قرار می‌گیرند. این شرایط بر سیستم عصبی پیکری تأثیر گذاشته و با ایجاد فشار بر عصب، باعث درد، بی‌حسی و ضعف در نواحی تحت پوشش آن عصب می‌شوند.
• بیماری‌های تخریب‌کننده نورون‌های حرکتی: بیماری‌هایی مانند ALS (اسکلروز جانبی آمیوتروفیک) می‌توانند نورون‌های حرکتی سیستم پیکری را هدف قرار داده و منجر به اختلال جدی در کنترل عضلانی شوند.

علائم مشکلات در سیستم عصبی پیکری

هنگامی که سیستم عصبی پیکری دچار آسیب یا اختلال می‌شود، مجموعه‌ای از علائم حسی یا حرکتی ممکن است بروز کند که زندگی روزمره فرد را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این علائم نشان می‌دهند که ارتباط بین مغز و عضلات یا گیرنده‌های حسی به درستی برقرار نیست و فرد در درک محیط یا کنترل بدن خود با مشکل روبروست.

علائم حسی شایع:

• بی‌حسی
• گزگز (احساس سوزن سوزن شدن)
• سوزش
• کاهش حس لامسه، درد، یا دما (به خصوص در دست‌ها و پاها)

علائم حرکتی شایع:

• ضعف عضلانی
• دشواری در انجام حرکات ارادی
• گرفتگی یا پرش‌های عضلانی
• کاهش هماهنگی حرکات
• فلج (در موارد شدیدتر)

درمان اختلالات سیستم عصبی پیکری

درمان اختلالات مرتبط با سیستم عصبی پیکری بستگی به علت اصلی و شدت علائم دارد و اغلب رویکردهای درمانی متنوعی را شامل می‌شود.

درمان علت اصلی

یکی از اولین گام‌ها، تشخیص و درمان بیماری یا عاملی است که به سیستم عصبی آسیب رسانده، مثلاً کنترل قند خون در بیماران دیابتی برای پیشگیری از پیشرفت نوروپاتی.

مدیریت علائم

برای مدیریت علائم، پزشکان ممکن است داروهایی برای کاهش درد، گزگز، یا سایر حس‌های غیرطبیعی تجویز کنند.

فیزیوتراپی

همچنین، فیزیوتراپی نقش بسیار مهمی در بهبود عملکرد حرکتی، افزایش قدرت عضلانی، بهبود تعادل و هماهنگی دارد و به بیماران کمک می‌کند تا با محدودیت‌های حرکتی خود کنار بیایند و استقلال بیشتری به دست آورند.

جراحی

در برخی موارد، مانند سندروم تونل کارپال شدید، ممکن است جراحی برای رفع فشار از روی عصب آسیب‌دیده نیاز باشد.

هدف کلی درمان

به طور کلی، هدف درمان بهبود کیفیت زندگی بیمار، کاهش علائم و تا حد امکان بازگرداندن عملکرد طبیعی سیستم عصبی پیکری است.

راهکارهای پیشگیری از نوروپاتی محیطی

پیشگیری از نوروپاتی محیطی، به خصوص برای افرادی که در معرض خطر ابتلا به این عارضه هستند، اهمیت حیاتی دارد. با اتخاذ راهکارهای پیشگیرانه مؤثر می‌توان به طور قابل توجهی احتمال آسیب به اعصاب محیطی را کاهش داد و کیفیت زندگی را بهبود بخشید.

کنترل بیماری‌های زمینه‌ای

یکی از اساسی‌ترین اقدامات پیشگیرانه، مدیریت دقیق و مستمر بیماری‌های زمینه‌ای است که می‌توانند عامل اصلی نوروپاتی محیطی باشند. در این میان، کنترل دیابت از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. حفظ سطح قند خون در محدوده طبیعی و تعیین شده توسط پزشک، مهمترین گام در پیشگیری از نوروپاتی دیابتی محسوب می‌شود. سایر بیماری‌ها مانند نارسایی کلیه، اختلالات خودایمنی و کمبود ویتامین‌ها نیز باید به طور جدی مدیریت شوند.

اتخاذ سبک زندگی سالم

سبک زندگی سالم نقش بسزایی در سلامت عمومی اعصاب و پیشگیری از نوروپاتی دارد:

• تغذیه متعادل: اطمینان از دریافت کافی ویتامین‌ها، به خصوص ویتامین‌های گروه B (مانند B12، B6، فولات) که برای سلامت اعصاب ضروری هستند. مصرف یک رژیم غذایی غنی از میوه‌ها، سبزیجات، غلات کامل و پروتئین‌های کم‌چرب توصیه می‌شود.
• ورزش منظم: فعالیت بدنی منظم باعث بهبود گردش خون می‌شود که این امر اکسیژن‌رسانی به اعصاب را تسهیل می‌کند و می‌تواند به حفظ سلامت آن‌ها کمک کند.
• اجتناب از سموم: دوری از مصرف دخانیات و الکل که اثرات سمی مستقیمی بر روی اعصاب دارند. همچنین، باید از تماس با مواد شیمیایی و سموم صنعتی یا کشاورزی که می‌توانند باعث آسیب عصبی شوند، خودداری کرد.

معاینات پزشکی منظم و بررسی داروها

انجام معاینات پزشکی دوره‌ای، به خصوص برای افرادی که سابقه بیماری‌های زمینه‌ای دارند یا داروهایی مصرف می‌کنند که ممکن است عوارض جانبی عصبی داشته باشند، حیاتی است. پزشک می‌تواند علائم اولیه نوروپاتی را تشخیص داده و اقدامات لازم را برای جلوگیری از پیشرفت آن توصیه کند. بررسی داروهای مصرفی و جایگزینی آن‌ها در صورت لزوم نیز بخشی از این فرآیند پیشگیرانه است.

در نهایت، پیشگیری از نوروپاتی محیطی یک رویکرد جامع است که نیازمند توجه به کنترل بیماری‌های زمینه‌ای، رعایت یک سبک زندگی سالم و پیگیری منظم وضعیت سلامت توسط پزشک است. با پایبندی به این اصول، می‌توان به حفظ عملکرد طبیعی اعصاب و پیشگیری از این عارضه کمک شایانی کرد.